Czerwiec 89 w Paryżu.

Trzydzieści lat temu w Polsce działy się Wielkie Sprawy.
A ja byłam poza nimi. Byłam w Paryżu, sprzątałam obce mieszkania, opiekowałam się obcymi dziećmi. I bardzo mało docierało do mnie to co się w kraju działo.
Paryżanie wspominali tylko Pana Wałęsę, Pana Jaruzelskiego i Jana Pawła II. Ale było to takie powierzchowne zainteresowanie. Tak aby nie uchodzić za ignorantów. Może gdybym znała język francuski na poziomie dyskusji, to może jednak odbierałam to inaczej. A mój francuski był na poziomie sprzątaczki.
A Polacy w Paryżu?
Spotykali się wieczorami i przy butelkach najtańszego wina , naprawiali Polskę.
Nie lubiłam tych dyskusji "naprawiaczy". Niczego nie wnosiły. A często sprowadzały się jak wykorzystać sytuacje Polaka na obczyźnie i skubnąć kolejne merostwo na pomoc. A Była ona wszechstronna. Tylko nie dla wszystkich. Trzeba było udowodnić emigrację polityczną. I było wielu Tych "politycznych emigrantów", którzy zrobili złą opinię dla innych Polaków.
Gromadzili się przy Polskim Kościele w pobliżu Placu Concorde. Tego nigdy nie zapomnę. Wstydu przed całym światem, że jestem Polką. Okolice Placu Concorde jest jednym z turystycznych miejsc w Paryżu. I opinia o pijanych, przeklinających , brudnych Polakach szła w świat. Wielu Polaków i Polek obchodziła Kościół Polski bardzo szerokim łukiem.
Podobno we wczesnych latach osiemdziesiątych było zupełnie inaczej. Ale Rodacy zmienili sposób patrzenia Francuzów na nas.
Do kraju wróciłam w sierpniu 89 roku.
I pierwsze wrażenie po powrocie, to wyraz twarzy ludzi na ulicy. Nie było uśmiechu i radości. Tylko zaciętość, złość i zmartwienie. To był dla mnie szok, po uśmiechniętych i pogodnych twarzach Francuzów. I prawdę mówiąc niewiele się to zmieniło. A w ostatnich tygodniach jeszcze nabrało na sile. I obawiam się, że będzie jeszcze gorzej.

Udało sie wrócić .

Tak złożyło się , że ciągle zmieniam kompiki i laptopy. A wraz z tym zmieniają się różne konfiguracje. Teraz mam nowego laptopa, który ( mam nadzieję) posłuży mi dłużej. I ten wpis jest próba ogniową . Zadziała ten powrót czy nie?

Z dnia na dzień inaczej ogród wygląda.

Za każdym razem gdy jesteśmy, to inaczej wygląda nasza działeczka.
Rabatka z babciowymi roślinkami. Ogórecznik, wiesiołek, jeżówka, nagietki.

Wiciokrzew zaczyna kwitnącć Ale coś marnie rośnie. Może jednak nornica go podkopuje. Będę musiała to sprawdzić. 

 Uwielbiam siedzieć na leżaku w cieniu jaśminu.

 W dniu w którym robiłam te zdjęcia jeszcze ogórecznik nie zakwitł. A dzisiaj już pąki lada moment rozwiną się.

Mieczyki rosną jak szalone. Towarzyszy im tygrysówka i ismena.

Jeszcze jedna tawuła . Nazywam ją "różowa"

 A tu tawuła, która wcześniej miała kwiaty jak białe pompony.

Zdjęcia z dnia 7 czerwca. 

Sezon truskawkowy.

Już od kilku dni zbieramy truskawki. Sucha pogoda sprawia, że pomimo iż było bardzo dużo kwiatów i jest bardzo dużo zawiązków, to truskawek jest mniej niż spodziewałam się. Przez trzy razy zebraliśmy ponad 9 kg. I jeszcze powinno  troszkę być truskawek . Ale podlewanie, to nie deszcz.

Zakwitł jaśmin. Ale jest to odmiana , która nie pachnie zniewalająco. Za to ma większe kwiatki.

 W końcu zakwitła tawuła szara. W mieście i na działkach dawno już przekwitła.

Ciekawie kwitnie też inna tawuła japońska. Ma takie kwiatki jak pompony. Za kilka dni te kwiaty przeobrażą się w inne o innym kolorze.

Pierwszy zbiór truskawek. Ponad 3 kg.

 Zaczyna kwitnąc trzykrotka.

 A warzywnik wygląda tak:

Zdjęcia są z 3 czerwca. 

Długie lato AD 2018

Kwiecień, maj , a teraz czerwiec rozgrzewa nasze kości i rumieni ciała.
Jest sucho i mało deszczu. Bardzo dużo podlewamy roślinki i trawkę. A roślinki za to rosną i rosną. I kwitną. Szybko zakwitają i szybko przekwitają. Jest bardzo ciepło i sucho, więc nie wytrzymują tych temperatur.
Bardzo szybko przekwitła tawuła, przekwitły bez i piwonie.
Teraz kwitnie jaśmin.
A za nami pierwsze grillowanie rodzinne. Razem z Łukaszem.
Dziewczynki szalały cały dzień w baseniku,  a chłopaki opalali się.

Doczekałam się w końcu piwonii.

Zdjęcia z 31 maja. 

Małe radości, które okazują się wielkimi.

Któregoś pięknego, słonecznego poranka, gdy słońce zbudziło mnie ze snu.
Leżałam sobie jeszcze w łóżku i naszły mnie takie radosne myśli odnośnie mojego wieku. Przecież to jest najlepszy okres w życiu kobiety. Dzieci dorosłe, wnuczki odchowane, mąż wychowany . Do pracy nie muszę się spieszyć, w domu wszystko zrobione na czas. Oczywiście przy wydatnej pomocy męża.
Na zdrowie nie mam czasu narzekać, bo czas zajmuje mi ukochana działka. Na niej nic mnie nie boli.
Mamy z mężem czas na pracę na działce, czas na zakupy i czas na spacery. W domu ja kucharzę , a mąż odświeża mieszkanie, zajmuje się pralką i suszarką ( na balkonie).
A pieniądze? Przecież nikt nie ma ich za wiele. A jak jest ich mało, to i mało problemów z wydawaniem.
A dzisiaj leżąc na leżaku pod jaśminem ( to moje ulubione miejsce), patrzyłam na obłoki , na zielone sosny i zielone krzewy za działką, na działkę. I cieszyłam się bardzo z takiej a nie innej naszej sytuacji. Mamy siebie, czasem sprzeczamy się ciszej lub głośniej. Częściej śmiejemy się i gadamy głupoty. Czyli robimy swój kabaret. I oby tak było jak najdłużej.

Tak właśnie wygląda nasz działka w dniu dzisiejszym. I dla nas jest to najpiękniejsze miejsce na ziemi. 

Warzywnik

Dzisiaj nie wiedzieliśmy co mamy robić. Jechać na działkę czy też nie. Chmurzyska przechodziły bokiem, więc jednak pojechaliśmy. A na działce piękna pogoda i spiekota.
Jędruś podlał z konewki warzywka. A ja wzięłam się za pielenie astrów w rozsadniku.
A Jędruś chciał mi pomóc. Ale to nie na jego "paluszki" takie drobne chwaściki. Więc zabrał się za pielenie warzywnika. Poszło mu to ekspresowo. A ja zarzuciłam pielenie astrów, bo komarzyce mnie obsiadły. I zabrałam się do okopania i spulchnienia grządek warzywnych i oczyszczenie ścieżek. I...zdążyłam przed deszczem.
Była burza , błyskało i grzmiało  i nawet rozpadał się deszcz.
I sąsiad "zaprzęgnął konie" i "bryczką" podwiózł nas na przystanek autobusowy.
A warzywnik tuż przed deszczem wygląda tak: